zamanın bütün sularında, izinsiz, belgesiz dolaşmak için ne gerek acaba? bu hikaye elinde gözlerini taşıyan bir adamın hikayesi. gözlerinin yerinde kara, derin bir boşluk taşıyan ve o boşluğu küçük kırmızı çikolatalarla kapatan bir adamın kısacık ama çok uzun hikayesi. siz sadece bir kaç satırına tanık olacaksınız, ya da olduklarınız sadece bir kaç satırla sınırlı kalacak...
soğuktu sokaklar, ellerine eldiven geçirmeyi çok isterdi ama o zaman da gözlerini kapatmış olurdu. her gün çıkmadan dışarı, uzun uzun ellerini korumanın yollarına bakar, sonra da o uzunluktan sıkılıp çıplak şekilde dışarı çıkardı.
soğuktu hava. ellerinin donduğunu hissetti. gözlerinden yaş geldi, elleri ıslandı. ıslanan ellerinden poşetler kaydı sokağa düştü.
soğuk ve yumurtalı bir sokakta, öylece duruyordu. belki biri yardım eder diyordu... ama olmadı...
kendisi de geri alamadı... gözlerine yumurta kaçmasını istemiyordu.
bu hikaye, gözlerini ellerinde taşıyan bir adamın hikayesi... bugün canı yumurta çekmişti ama yiyemeyecekti...
ucuza maledilebilen kitap türü. tabi ki bu tip kitapların arasından bir takım hatıralar çıkabilmekte. ilk sahibinin sayfaların arasında unuttuğu kurutulmuş güller; kaybedilmemek üzre yazılmış ve kitap sayfalarının arasına unutulmuş mektuplar... ilk sayfasına iliştirilmiş notlar;
''canısına;
bu kitabı sana alabilmek için, tam bir saat beyazıt meydanında istanbul üniversitesini aradıktan sonra, seyyar satıcı engellerini aşarak hedefime ve amacıma ulaştım. iki saat orada oyalandıktan sonra, eli işe gözü oynaşa verdikten sonra kitabı aldım.
kitabı alırken üniversite kırtasiyecisine; ''içinde biraz o konudan, biraz da bu konudan olsun'' deyince, kendimi ele verdim. cahil olduğum anlaşıldı. evet cahildim ama bu konunun cahiliydim. hemen bu cahilliğimi kapatmak için adama ''solex karbüratör sistemlerini biliyor musunuz'' diye sordum böbürlenerek. bu sefer de, bütün bakışlar değişti ve arttı. artık bütün kırtasiye bana deli gözüyle bakıyor, hatta şizofren olduğumdan kuşkulanıyordu. hemen parayı verip, oradan kaçmaktan başka birşey düşünemez olmuştum ki; para yerine kasadaki bayana otobüs bileti verince, kızılca kıyamet koptu. kadın bana, ''paranın gerisini yemek fişi olarak mı, yoksa vapur jetonu olarak mı'' istediğimi sorunca ben kendime geldim ama biraz geç olmuştu. kadın ayağa kalkıp şöyle bağırdı ''bu manyak!''...
o anki panikle, cebimde ne kadar kağıt varsa kasanın üzerine atıp olay yerinden uzaklaştım. otobüs biletini ve bütün paramı olay yerinde bırakmış olduğumdan, yürüyerek geldim onca yolu...''
yazının sonunu bulamadım, aradık, heryeri darmadağınık bıraktık ama olmadı, ancak bu kadarını bulabildim...
